Thuiskomen

20160730_130050

Ik vind het altijd raar om terug te komen van vakantie. Je loopt een rondje door het huis, de straat, de buurt en alles voelt gekkig nieuw – en, ik had geluk: heel erg opgeruimd – en toch helemaal hetzelfde. Logisch, want wat verandert er nou in twee weken? Niks natuurlijk, behalve ik zelf dan.

Ik ben nooit zo van de souvenirs (al kon ik erg lachen om de afgrijselijke Dracula-bekers en beschilderde pollepels die in Roemenië helemaal je-van-het zijn), maar zuig me op vakantie wel altijd helemaal vol met indrukken, plannen en ideeën ‘voor thuis’. Die hebben meestal te maken met culinariteiten die ik absoluut in mijn eigen keuken wil uitproberen, maar dit jaar ook met allerlei ideeën voor hier. Met mijn hoofd in de zon was ik stiekem al bezig met de bloemkoolpickles en reusachtige limonades die ik wil brouwen en tikte ik al artikelen over Roemeense markten en straatverlichting op zonne-energie. Maar, toen ik eenmaal in Leiden aanmeerde, kwam er niks van dat alles terecht.

In plaats daarvan ging ik heerlijk eten met mijn vriend, kletste hem de oren van zijn hoofd, knuffelde zijn kat plat (en hem ook), vierde ik de verjaardag van een lieve vriendin, struinde een rondje over de markt, zette mijn foto’s op de computer, werkte wat wasjes weg, keek onbenullige series en dagdroomde ik over alles wat ik in Roemenië gezien, gehoord, geproefd en beleefd heb. Het voelde als de tijdsvariant op ‘niemandsland’: een mini-bezinning waarin niets hoeft, waarin ik alle indrukken van de afgelopen weken kon verwerken. Tijd om te ‘aarden’, al is dat een afschuwelijk zweverig en vrij overdreven woord in deze context, want zoals ik zei: wat zijn nou twee weken? Toch raad ik het iedereen aan: rustig wennen aan het hier, terwijl je hoofd nog prima half-en-half kan achterblijven op de plek die je je in vogelvlucht eigen hebt gemaakt de afgelopen tijd.

Nu zijn we drie dagen verder en ik ben weer terug, nu ook geestelijk. Ik heb heel veel zin om jullie een blik in mijn vakantie te gunnen. Verwacht een overdosis Roemenië de komende tijd, want waar het hart vol van is, stroomt mijn blog van over. Nog verzoekjes?

Advertenties

6 thoughts on “Thuiskomen

  1. Liesbeth

    Hoe herkenbaar! Een vakantie in Georgië en aansluitend een mini-verblijf in Kiev had op mij dezelfde uitwerking… maar ik ben nog niet helemaal “geland”: er moet een schifting gemaakt worden in de overdosis aan foto’s (eigen schuld:) om ze voor eventuele belangstellenden tot een aanvaardbaar aantal terug te brengen… Mijn hoofd is nog even “elders”!

    Like

  2. sdiederiks

    Heerlijk om zo thuis te komen en daar dan lekker aan toe te kunnen geven! Goed dat je dat doet. Ik zou dat nu ook wel willen. Maar toen wij vrijdagavond laat thuis kwamen, was ik zaterdag ochtend gelijk weer mama 🙂 Ook heel leuk hoor, maar als ik jouw verhaal zo lees, lijkt mij dat ook wel wat haha.

    Ben heel benieuwd naar Roemenië!! Kom maar op, staat nog op mijn verlangslijstje. Ben benieuwd hoe ver ze zijn op het gebied van duurzaamheid.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s