Moeilijke materie: fair zomersale

Ik vind sale een lastig fenomeen. Vroeger niet hoor. Met mijn beperkte budget wachtte ik geduldig af tot ik mijn slag kon slaan in de uitverkoop. Het is bijna het hele jaar door wel ergens sale – dat komt mede door de razendsnel wisselende collecties van grote modeketens – waardoor ik vaak genoeg met stapels kleren thuiskwam. Tegenwoordig is mijn houding ten opzichte van de uitverkoop wat ambivalenter. Ja, mijn budget is niet veel groter geworden en ik houd nog steeds van koopjes – nog altijd één van de redenen dat ik graag tweedehands shop – maar achter de sale gaat een wereld van verspilling schuil.

1. Seasalt Cornwall 38,57 euro 2. Armedangels 49,90 euro 3. Armedangels 49,90 euro
4. Armedangels 44,90 euro  5. Armedangels 29,90 euro  6. Armedangels 44,90 euro Continue reading “Moeilijke materie: fair zomersale”

Miskoop

Iedereen heeft ze: in de kast wegstoffende misbaksels waarvan je geen idee hebt wat je bezielde toen je ze aanschafte. Dat ik nu niet meer zomaar elke winkel in kan rennen om een lastminute-aankoop te doen, betekent niet dat ik hier aan ontkom. Zeker niet nu ik à la Liva Firth elk kledingstuk dat ik minder dan 30 keer draag als miskoop wil beschouwen.

En er is een nieuw soort miskopen bijgekomen: koopjes die me toch niet helemaal lekker zitten. Niet fysiek, maar in mijn hoofd. Een voorbeeld: vrijdag ging ik naar Oerol en de middag daarvoor bedacht ik me opeens dat ik geen badslippers had. Niet handig met een weekend op de camping voor de boeg. Daarom rende ik gauw de Hema in voor een basic paar. Die heb ik vaker gekocht en ze zijn fijn, want ze hebben een redelijk dikke zool en zijn niet duur: drie euro. En daar ging het nu kriebelen. Drie euro is wel heel erg weinig voor schoeisel. Waar zou dat gemaakt zijn?

20160609_172812.jpg Continue reading “Miskoop”

De 30-Wear Rule van Livia Firth

20160602_113152

In het boek Slow Fashion dat ik vorige week won, stuitte ik op de 30-Wear Rule van Livia Firth. Het komt er, heel simpel, op neer dat zij iedereen aanraadt om alleen nog dingen te kopen die je zeker 30 keer zult dragen. Deze stijlvolle dame, die met haar leeftijd van 46 jaar opgroeide voor fast fashion de normaalste zaak van de wereld werd, was gewend om haar kleding uit te zoeken op basis van hoe lang het mee kon – zowel wat betreft kwaliteit als hoe lang ze het met plezier zou dragen. Continue reading “De 30-Wear Rule van Livia Firth”

Lijstje: Goed bezig?

20160503_164531.jpg

Het leuke van bezig zijn met duurzaamheid, is dat je nooit klaar bent met ontdekken. Zo las ik deze week over de groene zoekmachine Ecosia. Een alternatief voor Google, omdat een zoekopdracht in die zoekmachine blijkbaar evenveel CO2 – uitstoot kost als het maken van één A4-tje door de enorme datacentra die het bedrijf draaiende moet houden. Nóóit over nagedacht, maar ik ben het meteen aan het uitproberen.

Het frustrerende van bezig zijn met duurzaamheid, is dat je het nooit allemaal goed kan doen. Kijk bijvoorbeeld naar voedsel: de fair trade optie is goed voor de mensen die het verbouwen, maar lang niet altijd voor het milieu. Het is vaak niet biologisch en wordt regelmatig over de halve wereld verscheept om op jouw bord te belanden. Hetzelfde geldt voor eerlijke kleding: beter voor makers en milieu, maar ik moet het vaak wel in individuele pakketjes uit verre of iets minder verre oorden laten komen, simpelweg omdat de winkelstraat op loopafstand weinig eerlijks te bieden heeft. Continue reading “Lijstje: Goed bezig?”

Wanted: Tony’s Clotheslonely

 

tony5

Ik heb een heel kritisch broertje. Toen ik vertelde over deze blog en mijn idealen voor de kledingwereld, sloeg hij me maar al te graag met de realiteit om de oren: dat grote bedrijven en de westerse wereld niet gauw bereid zullen zijn om (een deel van) hun welvaart en winst op te geven voor het welzijn van een minder fortuinlijke groep mensen, in dit geval de werknemers in de kledingindustrie. Dat consumenten daar net zo min toe zomaar toe bereid zijn. En dat ik zelf ook op allerlei vlakken profiteer van het kapitalistische systeem dat de wereld heeft gebracht waar we nu zijn.

Ik gaf me uiteraard niet zomaar gewonnen en staafde mijn ‘dat maakt het ideaal er niet minder om en bovendien moet verandering en bewustwording ergens beginnen en ik hoef zelf toch niet bij te dragen aan wat me tegenstaat en..’ met historische voorbeelden over de opkomst van het socialisme en de erbarmelijke omstandigheden waaronder velen ook in Nederland vanaf het begin van de industriële revolutie werkten. Dat dingen moeilijk te veranderen zijn, betekent dat je ze zomaar hoeft te accepteren, toch? Continue reading “Wanted: Tony’s Clotheslonely”